ماشین‌حساب نقطه پیوت

نقطه پیوت چیست

نقطه پیوت یک قیمت مرجع واحد برای جلسه پیش رو است که از بیشینه، کمینه و قیمت پایانی دوره قبل به دست می‌آید، همراه با نردبانی از سطوح حمایت (S1، S2، S3) در پایین و سطوح مقاومت (R1، R2، R3) در بالا. این یک محاسبه قدیمی از دوران معامله‌گران کف بورس است: دامنه قبلی و مرکز ثقل آن را می‌گیرید و نقاطی را که احتمال توقف یا بازگشت قیمت در آن‌ها بیشتر است مشخص می‌کنید. هیچ‌چیز در این ریاضیات چیزی را پیش‌بینی نمی‌کند. ارزش آن در این است که این سطوح ثابت و عمومی هستند، پس شما و بسیاری از معامله‌گران دیگر به یک خط نگاه می‌کنید. بیشینه، کمینه و قیمت پایانی قبلی را وارد کنید و جدول همه آن‌ها را یک‌جا، به چهار روش کنار هم، در اختیارتان می‌گذارد.

فرمول‌ها

Classic P = (H+L+C)/3 · R1 = 2P−L · S1 = 2P−H · R2 = P+(H−L) · S2 = P−(H−L) · R3 = H+2(P−L) · S3 = L−2(H−P)

Fibonacci P = (H+L+C)/3 · R1/S1 = P ± 0.382(H−L) · R2/S2 = P ± 0.618(H−L) · R3/S3 = P ± 1.000(H−L)

Camarilla R1/S1 = C ± (H−L)×1.1/12 · R2/S2 = C ± (H−L)×1.1/6 · R3/S3 = C ± (H−L)×1.1/4 · R4/S4 = C ± (H−L)×1.1/2

Woodie P = (H+L+2C)/4 · R1 = 2P−L · S1 = 2P−H · R2 = P+(H−L) · S2 = P−(H−L)

یک مثال محاسبه‌شده

جلسه‌ای را در نظر بگیرید که بین 1.0950 و 1.1050 نوسان کرده و در 1.1020 بسته شده است. پیوت کلاسیک برابر است با (1.1050 + 1.0950 + 1.1020) ÷ 3 = 1.10067. اولین مقاومت 2 × 1.10067 − 1.0950 = 1.10633 است؛ اولین حمایت 2 × 1.10067 − 1.1050 = 1.09633 است. توجه کنید که پیوت پایین‌تر از قیمت پایانی قرار دارد: جلسه در نیمه بالایی دامنه خود به پایان رسیده، پس باز شدن قیمت بالاتر از پیوت در روز بعد، پیش‌فرض ریاضی است، نه یک سیگنال صعودی. این نوع نکته‌ای است که پیش از تفسیر معنا از یک سطح باید فهمید.

وقتی روش‌ها را با اعداد یکسان مقایسه می‌کنید، تفاوت خصلت آن‌ها واضح است. R1 و S1 در Camarilla بسیار نزدیک‌تر به قیمت پایانی نسبت به Classic قرار دارند، چون این‌ها کسرهای مقیاس‌شده دامنه‌اند نه بازتاب آن، به همین دلیل Camarilla برای معامله‌گرانی مناسب است که حرکات کوچک را فید می‌کنند، در حالی که Classic برای کسانی مناسب است که شکست ساختارهای گسترده‌تر را معامله می‌کنند.

دامنه پیوت مرکزی و سایر گونه‌ها

فراتر از چهار روش جدول، دو نام مدام مطرح می‌شوند. دامنه پیوت مرکزی (CPR)، که در شاخص‌های هندی محبوب است، پیوت کلاسیک را در دو خط اضافه می‌پیچد: یک خط پایین-مرکزی BC = (H + L) ÷ 2 و یک خط بالا-مرکزی TC = pivot + (pivot − BC). باند باریک میان آن‌ها به‌عنوان روز روندی خوانده می‌شود، باند گسترده به‌عنوان روز محدوده‌ای. روش DeMark بسته به اینکه قیمت پایانی بالاتر یا پایین‌تر از قیمت بازگشایی بسته شده باشد، منشعب می‌شود، پس به قیمت بازگشایی نیاز دارد که این ماشین‌حساب آن را نمی‌پرسد. گان و سایر گونه‌های معامله‌گران کف بورس نیز وجود دارند، اما Classic، Fibonacci، Camarilla و Woodie سطوحی هستند که اکثریت بزرگ پلتفرم‌های نموداری واقعاً رسم می‌کنند، که بخش زیادی از دلیل ارزش دیده‌شدن آن‌ها همین است: بخشی از برتری آن‌ها این است که همه آن‌ها را می‌بینند.

استفاده از سطوح بدون فریب دادن خودتان

پیوت‌ها خطوطی از پیش مشخص‌شده‌اند، و ارزش صادقانه آن‌ها این است که پیش از شروع جلسه، زمانی که آرام هستید، تعیین می‌شوند، نه وسط معامله وقتی آرام نیستید. آن‌ها را مشخص کنید، از پیش تصمیم بگیرید که اگر قیمت به یکی از آن‌ها رسید چه می‌کنید، و بگذارید برنامه اجرا شود. چیزی که این سطوح نمی‌توانند به شما بگویند اندازه است: آن از جایی می‌آید که حد ضررتان نسبت به سطح قرار دارد، که ماشین‌حساب اندازه پوزیشن آن را به لات تبدیل می‌کند، و اینکه آیا پاداش حاصل، ریسک را توجیه می‌کند، که کار ماشین‌حساب ریسک/پاداش است. سطوح ساختارند؛ برتری در اندازه‌گیری و انضباط نهفته است.

هر بازار، هر بازه زمانی

فرمول اهمیتی نمی‌دهد چه چیزی به آن می‌دهید، پس همان سه ورودی برای جفت‌ارزهای فارکس، طلا و نفت خام، شاخص Nifty و سایر شاخص‌ها، و کریپتو کار می‌کند. آنچه تغییر می‌کند دوره‌ای است که بیشینه، کمینه و قیمت پایانی را از آن می‌گیرید، و همین تعیین می‌کند این سطوح برای کدام جلسه مناسب‌اند: روز قبل برای معاملات روزانه و اینترادی، هفته قبل برای معاملات نوسانی، ماه قبل برای معاملات پوزیشنی. پیوت‌های روزانه تا روز بعد کهنه می‌شوند، پس هر جلسه را با اعداد تازه از نمودار خودتان دوباره اجرا کنید.