Opties Winstcalculator

De strategieën die het dekt

Het keuzemenu maakt 8 van de meest verhandelde optiestructuren aan en prijst elke leg voor u. Er zijn de long call en long put voor directionele weddenschappen. Elke optie heeft een maximaal risico gelijk aan de premie. Voor inkomsten is er de covered call (long aandeel vs. een call verkopen). De bull call spread en bear put spread beperken de potentiële uitbetaling van een directionele positie om een alternatieve lagere-kosten optie te creëren. De long straddle en long strangle profiteren van een grote beweging in beide richtingen. De iron condor is een gedefinieerd-risico, rangegebonden inkomstenstrategie. Na het selecteren van een optiestructuur zullen het uitbetalingsdiagram, de break-evenpunten en de maximale winst/het verlies opnieuw worden weergegeven voor uw beoordeling voorafgaand aan het uitvoeren van uw weddenschap.

Het model

call = S·N(d₁) − K·e^−rT·N(d₂)
put = K·e^−rT·N(−d₂) − S·N(−d₁)
d₁ = [ln(S/K) + (r + σ²/2)T] ÷ σ√T · d₂ = d₁ − σ√T

Standaard Black-Scholes. Bij het referentiegeval dat elk leerboek gebruikt, spot 100, strike 100, één jaar, 5% rente en 20% volatiliteit, geeft het een call terug bij 10.4506 en een put bij 5.5735, en de twee voldoen exact aan put-call pariteit: C − P = S − K·e^−rT. Die identiteit is het waard te kennen omdat het een echte arbitragerelatie is in plaats van een modelleeraanname, dus elke prijstool die die schendt is kapot.

Een uitgewerkt voorbeeld

Neem de standaard: een long call at the money, spot 100, 30 dagen, 25% volatiliteit. Het model prijst het op ongeveer 3.02, dus de positie riskeert 3.02 per eenheid en breekt even rond 103.02 bij expiratie. Gelijk hebben over de richting is niet genoeg; het aandeel moet ruwweg 3% in een maand bewegen om simpelweg de premie terug te verdienen. Dat gat tussen "het aandeel steeg" en "de optie verdiende geld" is de meest voorkomende manier waarop nieuwe optietraders verliezen, en het uitbetalingsdiagram toont het als het vlakke verliesgebied dat zich uitstrekt tot aan het break-even.

Schakel nu over naar de bull call spread. De hogere strike verkopen verlaagt de kosten aanzienlijk, zodat het break-even dichter beweegt en de transactie winst maakt bij een kleinere beweging, tegen de prijs van een harde begrenzing aan de bovenkant. Dat is de echte transactie die wordt gemaakt wanneer een strategie het verkopen van een optie inhoudt: u ruilt onbeperkt potentieel in voor lagere kosten en een nabijere break-even. Geen van beide is beter; ze passen bij verschillende opvattingen over hoe ver de prijs zal reizen.

Waarom het model niet de markt is

Black-Scholes gaat uit van Europese uitoefening, geen dividenden, en één constante volatiliteit voor elke strike. Echte genoteerde aandelenopties zijn Amerikaans, veel onderliggende waarden keren dividenden uit, en de markt prijst een volatiliteitsskew, waarbij out-of-the-money puts doorgaans een hogere impliciete volatiliteit dragen dan calls omdat crashbescherming in de vraag is. Het model is nog steeds het juiste startpunt, het is hoe de Grieken zijn gedefinieerd en hoe de markt zelf volatiliteit noteert, maar een verschil tussen het hier weergegeven getal en het scherm van uw broker is doorgaans de markt die gelijk heeft over iets wat het model weglaat, geen fout.

Ongeacht wat uw strategie ook is, de dimensioneringskwestie blijft dezelfde. Hoe groot is de blootstelling (van het totale account) in het geval dat deze optie(s) waardeloos vervallen? Opties maken het beantwoorden eenvoudig; bij een long-positie op een optie is het meeste dat u kunt verliezen de kostprijs van de optiepremie. De positiegroottecalculator neemt dat bedrag in euro's en converteert het naar het aantal contracten voor een specifiek percentage van het kapitaal. Bij handel als optieverkoper moet het bedrag uit de hierboven verstrekte maximaal-verlies berekening worden gebruikt bij het bepalen van uw positiedimensionering. Voor ongedefinieerde risicostrategieën is er geen begrenzing aan potentiële verliezen.